قدر ندانی همیشگی

تا زمانی که چیزی را از دست ندهیم قدرش را نمیدانیم. خب مردهشور این حس مزخرف را ببرند. کاش بعد از این که یک چیزی را از دست دادیم هم قدرش را نمیدانستیم. این حس پشیمانی و سرخوردگی و عذاب وجدان تخمی به چه دردی میخورد؟ یعنی میخواهم بگویم اگر آنقدر بیشعوریم که قدر یک چیز با ارزش را تا زمانی که داریمش نمیدانیم، بهتر نیست تا آخر بیشعور بمانیم و هیچوقت نفهمیم آن چیز چقدر باارزش بوده که دست کم حسرت نخوریم؟